Selecteer een pagina

‘Broedende vogels trekken dit voorjaar extra veel kijkers’

Gisteren viel mijn oog op een artikeltje in Trouw. Het sprak mij aan omdat wij bij ons boshuisje in Ermelo een merelnest in de tuin hebben. Vader en moeder merel nemen om de beurt het broeden voor hun rekening. Zo leuk om dit van dichtbij te volgen. Af en toe spieken we heel zachtjes op onze tenen hoe het nestje erbij ligt. Onze verbazing is groot als we bemerken dat er soms niemand op de vijf eieren zit. In ons vogelboek lezen we dat er vaak mereleieren gekaapt worden door een kat of kraai. Dat is niet vreemd, zien wij nu. Het nest is verscholen in een laag struikgewas en door één tak opzij te buigen ligt het nest daar in volle glorie, met de vijf blauw gespikkelde eieren zo voor het grijpen. Laten we hopen dat alle vijf de eitjes komende week uitkomen. Daar dacht ik dus aan toen ik de titel van het artikeltje las.

Wat schetst mijn verbazing?

Blijkbaar gaan mensen niet naar buiten om broedende vogels te spotten, maar en ik citeer ‘mede door het gedwongen binnen zitten zijn de webcams van Vogelbescherming Nederland dit voorjaar een ongekend succes ….. meer dan twee miljoen mensen keken …..’ Ik lees hier twee dingen uit: ‘gedwongen binnen zitten’ en ‘twee miljoen mensen’.

Natuurlijk is onze bewegingsvrijheid danig ingeperkt

Het is helemaal niet leuk meer om boodschappen te doen, geen mensen meer te ontmoeten, niet een kopje koffie zo maar ergens te kunnen drinken. De anderhalve meter hakt er behoorlijk in. Maar gedwongen binnen zitten? Volgens mij is dat weer het andere uiterste. Manlief en ik komen altijd mensen tegen op onze dagelijkse (bos)wandeling, de ene dag wat meer als de andere, maar toch, mensen trekken erop uit. Even een frisse neus halen, de benen strekken. Wandelen, bewegen, en dan vooral in de natuur, we kunnen het gewoon doen. Twee miljoen mensen die liever naar de vogels op een webcam kijken dan zelf te ontdekken wat er leeft in de natuur, is dat niet een beetje veel? Juist nù is het belangrijk om naar buiten te gaan en niet zelf je isolement groter te maken omdat ‘het niet mag’. Van wie niet, vraag ik dan. Kan het zo zijn dat we onszelf vanuit angst bij voorbaat al indekken, mocht we het eens ‘verkeerd’ doen, en onszelf daardoor nòg meer ontzeggen dan nodig is?

Wandelen maakt de mens

Lopen bevrijdt onze geest en sterkt ons geheugen, volgens de Ierse neurowetenschapper Shane O’Mara. In zijn boek ‘Te voet. Hoe twee benen de mens verder brengen’ houdt hij een pleidooi voor het belang van lopen en het ontwerpen van beloopbare steden.
Door te lopen onderscheiden we als mens van de dieren.
Wij hebben daardoor onze handen vrij om (in de oertijden) eten te dragen en om werktuigen te gebruiken. We kunnen ook gebaren maken. Door te lopen kunnen we ons al stappend over de wereld verplaatsen. Echter in de hedendaagse westerse wereld zitten we meer dan dat we lopen. En dat is jammer. Het vermindert onze weerstand, minder zuurstoftransport in ons lijf, minder hersenactiviteit en minder spierbeweging. Lopen scherpt juist onze zintuigen. Iemand die loopt vertoont meer hersenactiviteit, is alerter en wakkerder.

Zeker in deze tijd pleit ik ervoor om zo veel mogelijk elke dag een stuk te lopen

En dan niet in bebouwde straten of in het winkelcentrum, maar zoek het groen, de natuur op. Elke dag drie kwartier à een uur wandelen in een stevig tempo zorgt ervoor dat je uit de slachtofferrol blijft, je stimuleert je koppie om zelf te blijven nadenken. De frisse lucht die je inademt heeft je lijf broodnodig.

Je kunt je omgeving ook inzetten als bron voor reflectie

Lopen activeert je zintuigen, dus ruik, adem, kijk bewust. Voel eens aan een nieuw ontloken beukenblad, voel je hoe zacht dat dat is? Wat brengt die zachtheid in jou te weeg? Breng de gedachte van zachtheid naar je hart. Voel hoe je hart zachter wordt en laat dat gevoel regelmatig terugkomen. Zo oefen je de deugd zachtmoedigheid.

Ook in de stad helpt het groen je

In de stad is er geen bos, maar ook daar kun je het groen wat er is inzetten om verkwikt thuis te komen. Lopen maakt ons creatiever, we vergroten onze fantasie en ons probleemoplossend vermogen. Een dagelijkse wandeling maken terwijl je dagdroomt is heel fijn om even los te komen uit de sleur.

Laat jij de natuur jou inspireren?

Ga eens na bij jezelf hoe jij de natuur, ook het groen in jouw wijk, kunt inzetten bij jouw persoonlijke ontwikkeling. En wil je daarmee op weg geholpen worden? Weet dat je bij mij ook terecht kunt voor natuurcoaching.

Samen de kracht van de natuur ontdekken

In drie coachingsgesprekken in het groen laat ik je de kracht van de natuur om je heen ervaren, zodat je verbondenheid ervaart met je omgeving. Zo breng je je gevoel in balans met je denken, waardoor je jezelf beter gaat zien. Dat brengt een gevoel van zingeving met zich mee en je ervaart een groeiend zelfvertrouwen.

Ik wens je mooie groene gesprekken!
En wil je ondersteuning om te beginnen? Mail mij en we onderzoeken samen wat jou zou kunnen helpen.